Zaproszenia

Wernisaż wystawy Grzegorza Sorbiana pt. „Od realizmu do Art Deco”

Zapraszamy do Galerii Łącznik Nowodworskiego Ośrodka Kultury na wernisaż wystawy prac Grzegorza Sorbiana pt. „Od realizmu do Art Deco”.

16 października 2026r., godz. 17:00
Nowodworski Ośrodek Kultury
ul. Paderewskiego 1A
Nowy Dwór Mazowiecki
WSTĘP WOLNY

Wystawa to zbiór obrazów olejnych, w których kobieta staje się nie tylko modelką, lecz tematem najgodniejszym pędzla. Zapraszają one do patrzenia z uważnością, na światło, na barwę, na ulotność chwili uchwyconej tak, jak czynili to mistrzowie impresjonizmu. Malarstwo nie jest tu wyłącznie odwzorowaniem tego, co widzialne; jest próbą zatrzymania piękna, które przemija.

Przygoda Grzegorza Sorbiana ze sztuką zaczęła się w pierwszej klasie liceum, od zamówienia na serię portretów wybitnych polskich uczonych do pracowni chemicznej. Kilkanaście prac formatu A4, wykonanych piórkiem i tuszem, zawisło – przy pełnej aprobacie grona pedagogicznego – w sali chemicznej. Ten młodzieńczy sukces zaowocował zainteresowaniem plastyką u artysty. Kolejno pojawiały się ołówek, pastele, wreszcie próby łączenia piórka i tuszu z kolorem, inspirowane ilustracjami Tadeusza Gronowskiego do Pana Tadeusza z wydania z 1950 roku. Potem nastała wieloletnia przerwa.

Nowy etap rozpoczął się od przypadkowo odnalezionych w domu, nienaruszonych farb olejnych, kupionych niegdyś przez brata Pana Grzegorza. Był to czas trwającego do dziś związku z Piękną Dziewczyną z Mazowsza – a więc i czas, gdy artysta zyskał swoją modelkę. Kolejne poszukiwania prowadziły przez akwarelę i akryl, przez dekupaż, rzeźbę w drewnie, malowanie na szkle i ceramikę. W żadnej z tych technik nie odnalazł jednak siebie. Pozostał olej.

Jako historyk z zamiłowania do dziejów sztuki uległ fascynacji dziełami dawnych mistrzów, zwłaszcza impresjonistów. Nie rościł sobie pretensji do własnego stylu, była raczej zwyczajna radość, gdy coś się udawało, i gorzkie rozczarowanie, gdy nie. Upór sprawił, że po latach zaczęły powstawać rzeczy całkiem dorzeczne, jak na amatora. Pamięta chwile, gdy z trudem odróżniał oryginał od własnej kopii, ale i te, gdy w rozgoryczeniu zamalowywał obrazy niespełniające jego wyobrażeń.

Pierwszą wystawę miał w Krapkowicach, kolejną w Modlinie, wspólnie z Lucyną Pomianowską. Ta jest trzecia, zgodnie z zamysłem artysty – finałowa.

Dlaczego maluje? Bo „jakiś przymus wewnętrzny go nagli”. Jako rówieśnik Edwarda Stachury wziął sobie kiedyś do serca Jego słowa: „Jest już za późno, nie jest za późno”. Nigdy nie jest za późno na miłość, nigdy nie jest za późno na sztukę. A dlaczego głównym tematem są kobiety? Odpowiada pytaniem: a czyż jest temat bardziej godny pędzla?

Wystawa potrwa do 19.11.2026r.

Zapraszamy!